Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To najczęściej używane narzędzia walki, też we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. W większości wypadków żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafa kartotekowa lub też sejfy domowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż istotną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafa kartotekowa. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.